Nabil Bank
Everest Bank Limited
prabhubank

राष्ट्रकवि माधवप्रसाद घिमिरेको जीवन स् गौरीलाई दागबत्ती दिएपछि मृत्युदेखि डर लाग्न छाड्यो

मिडिया स्पेस सोलुसन्स प्रालि

 

सहकर्मी सुवास श्रेष्ठसँग राष्ट्रकविनिवास लैनचौर पुग्दा अपराह्न १ः१९ बजेको थियो । उहाँ आराम (निदाउनुभएको छ) गर्दै हुनुहुन्छ, एकैछिन बस्दै गर्नुहोला है भनियो । हामीले सहमति जनायौं । राष्ट्रकविनिवास पुगेको साढे दुई घण्टापछि उहाँलाई उहाँकै छोराले उठाएर हामीसम्म ल्याउनुभयो ।

 

रातोपाटीकर्मीभन्दा पछि पुगेका दुई पाहुनाको कुराकानी छोटो हुने भएकाले हामीले उहाँहरूलाई पालो दियौँ । उहाँहरू बिदा भएपछि कुराकानी थाल्यौँ । साढे दुई घण्टा पर्खनुपरेको भन्दै राष्ट्रकविले माफी माग्नुभयो ।

 

पाँच महिनाअघि बिरामी पर्नुभएको उहाँ तंग्रिँदै जानुभएको छ । तंग्रिँदै जानुभएपछि उहाँका घरपरिवारमात्रै होइन, शुभचिन्तक, शुभेच्छुक हर्षले गद्गद् छन् ।

 

रातोपाटीकर्मी विधान श्रेष्ठले केही समयअघि नै राष्ट्रकवि माधवप्रसाद घिमिरेको ‘मेरो जीवन’ का लागि कुराकानी गर्न सुझाउनुभएको थियो । प्रधानसम्पादक जिवेन्द्र सिम्खडाले पनि गतसाता त्यही प्रसंग कोट्याउनुभएको थियो । नभन्दै कुराकानी गर्ने समय पायौं । भोलि (असोज ७ गते) देखि १०० वर्ष टेक्दै गर्नुभएको राष्ट्रकवि माधवप्रसाद घिमिरेसँग रातोपाटीको मेरो जीवनका लागि गरेको कुराकानीको संपादित अंश :

मेरो खाना

दालभात, तरकारी असाध्यै मन पर्छ । कतिपय अवस्थामा रायो, चम्सुर, बेथी र पालुंगो साग मिलाएर खाँदा कति मीठो हुन्छ । ती दिव्य भोजन हुन् । गुन्द्रुकको अचार पनि त्यत्तिकै स्वादिलो लाग्छ । मुगीको रोटी मन पर्छ । मस्यौराको तरकारी पनि मीठो लाग्छ । त्यसमा तामा मिसाएर पकाउँदा झन् मीठो । तर, बिरामी भएपछि कतिपय खानेकुरा बार्नुपरेको छ ।

रुख्खा–सुख्खा खाना खान नपरे हुन्थ्यो । स्वास्थ्यका लागि लाभदायी भए पनि कोदा, फापरको रोटी, ढिँडो त्यति मन पर्दैन । कामविशेषले पुगे पनि खानकै लागि योजनाबद्ध ढंगले रेष्टुरेन्ट जाने बानी छैन ।

मेरो पोसाक

विशेषगरी कमिज र सुरुवाल लगाउने गरेको छु । दौरासुरुवाल, कोट पनि लगाउँछु । मधुरो रङका कपडा रोजाइमा पर्छन् । पहिले–पहिले काठमाडौंको किलागलमा कपडा सिलाउने गर्थें । हिजोआज त टोल ९लैनचौर० कै टेलरिङतिर सिलाउने गरेको छु । ढाकाटोपीबाहेक अन्य टोपी लगाइनँ ।

मेरो फिटनेस

योगा नियमित गर्थें । घरवरिपरि खाली खुट्टा हिँड्थे । बिरामी भएपछि छुटेको छ ।

मेरो अध्ययन

हिजोआज वेद र उपनिषद् पढ्दै छु । साहित्यका राम्रा–राम्रा किताब प्रकाशित छन् । त्यही पढ्छु । खलिल जिब्रान, रवीन्द्रनाथ, शरदचन्द्र र वर्स वथका लेखनशैली लोभलाग्दा छन् । उनीहरूले लेखेका किताब पढेको छु । बिरामी परेपछि लेख्न सकेको छैन । मेरो निजी पुस्तकालयमा दुई हजार पाँच सयभन्दा बढी किताब होलान् । पहिले–पहिले किताब किन्थें । पुस्तकालयसम्म पुगेर पढ्थें ।

मेरो घुमफिर

त्यतिबेला पनि त्यति घुम्न पाइनँ । साहित्यिक सिर्जनामा नेपालको बयान गरे पनि घुम्नचाहिँ पाएको होइन । इलाम, धनकुटा, इन्द्रावतीवारिपट्टिका गाउँठाउँ, गोसाइँकुण्ड रसुवा, मनाङ, बागलुङ, पाल्पा पुगेको थिएँ । लमजुङको बेसीसहरमाथिको गाउँसहर असाध्यै मन पर्छ । त्यहाँबाट देखिने लोभलाग्दा हिमशृंखलाबारे बयान गरिसाध्य छैन । जीवनमा एकपटक खप्तड पुग्न पाए हुन्थ्यो भन्ने लागेको छ ।

विदेशचाहिँ उस्तो घुमेको छैन ।

 

मेरो फुर्सद

बिरामी भएपछि आराममा ध्यान दिएको छु । तर पनि लेखपढ गर्न छाडेको छैन । थकाइ लाग्नसाथ सुत्छु ।

मेरो खेलकुद

हेर्दा सबै खेल मन पर्छ । संवत् २००४–००५ सालम्म मैले भलिबलचाहिँ खेलेँ ।

 

मेरो मोबाइल

मैले मोबाइल प्रयोग गरेको छैन । साहित्यसाधनामा अवरोध गर्ने भएकाले मोबाइल प्रयोग गर्ने रहर भएन । घरमा टेलिफोन जोडिएको छ । सम्पर्क गर्न चाहनेले टेलिफोन गरिहाल्छन् । घरको टेलिफोन ०१५–१६ सालतिर जोडेको हुँ । ‘एकेडेमिसियन’ लाई टेलिफोन जोड्ने सुविधा थियो । त्यही सुविधा सदुपयोग गरें ।

मेरो टीभी
टेलिभिजन छानेरमात्रै हेर्छु । नेसनल जोग्राफी हेर्न असाध्यै मन पर्छ । कथात्मक कार्यक्रम हेर्न जाँगर चल्छ । राम्रा–राम्रा चलचित्र पनि हेर्ने गर्छु । घरमा रहेको टेलिभिजन कुन ब्राण्डको हो थाहा छैन ।

मेरो चलचित्र

पछिल्लोपटक चलचित्र झोला हेरेको थिएँ । झोला हलमै पुगेर हेरेको हुँ ।

 

मेरो रोग

नेपालमा रोग पत्ता नलागेपछि भारतमा उपचार गराएँ । नशा थोरै फाटेर रगत बगेको रहेछ । त्यो टालिदिए । त्यसपछि दैनिक पाँचपटक औषधि सेवन गर्दै आएको छु । पाँच महिनाअघिसम्म स्वस्थ नै थिएँ । आफू स्वस्थ रहनुका कारण भगवान्को वरदान हो । यसलाई जीवनको महत्व ठानेको छु । म खराब चिन्तन गर्दै गर्दिनँ । सकारात्मक चिन्तनमात्रै गर्छु । सिर्जनशील काममा लागिरहे मानिस धेरै बाँच्छ ।

मेरो भाषणशैली

राष्ट्रकवि भएकाले विभिन्न कार्यक्रम, सभा–समारोहका लागि निम्त्याइन्छ । निम्ता गरेपछि पुग्नैपर्यो । पुगेपछि बोल्नैपर्यो । त्यतिबेला आफ्नो सिर्जनाप्रति घमण्ड गर्छु । सिर्जशीलको अहंकार भनेको सिर्जनाको हो । नजानिँदोपाराले ‘केरे’ भन्ने थेगो प्रयोग गर्दोरहेछु । कतै निम्त्याइँदा तयारीसाथ जाने गरेको छु ।

मेरो मापसे

अहिलेसम्म मादक पदार्थको स्वाद थाहा छैन ।

मेरो संगीत

गीत–संगीत असाध्यै सुन्छु । शास्त्रीय संगीत र लोकगीत सुन्दा कहिले दिक्क लाग्दैन । मन पर्ने गायक–गायिका कति छन् कति । सबैको नाम लिन सम्भव छैन । तर पनि नारायणगोपाल, अम्बर गुरुङ, तारादेवीको आवाज श्रवणीय लाग्छ । नयाँ–नयाँ गायक–गायिकाका गीत त्यति सुन्न पाएको छैन ।

गीत लेख्दा गुनगुनाउँदै लेख्ने बानी छ । सामान्य भाकाका गीत गाउन आउँछ ।

मेरो भूल

मानिस भएपछि जान–अन्जानमा गल्ती हुनु अस्वाभाविक होइन । मबाट पनि भए होलान् । तर, सम्झन सकिनँ । गल्ती गरें भने छटपटी भइहाल्छ । त्यस्तो नबोले हुन्थ्यो । नगरे हुन्थ्यो भनेर आफैंले आफैंलाई सम्झाउँछु । तुरुन्त आत्मालोचना गरिहाल्छु । गल्ती गरेपछि आफूले आफूलाई सजाय दिन्छु । गल्ती नगरी पनि सजाय पाएको छु । त्यो अनौठो होइन ।

मेरो घर

म बस्दै आएको घर ०१९ मा बनाएको हुँ । घर बनाउँदा पुख्र्यौली सम्पत्ति थोरै परेको थियो । घर बनाउँदा बठ्याइँ गरेको थिएँ । ‘एकेडेमिसियन’ भइसकेकाले त्यतिबेला घर बनाउँछु भनेर निवेदन दिँदा चार रूख पाइन्थ्यो । निवेदन दिएपछि दुई चाँप र दुई सालका रूख पाएँ । यहाँ ल्याइसकेपछि चाँपका चाहिँ कसैले किन्न मागे । मैले पनि १५–२० हजार रुपैयाँमा बेचिदिएँ । त्यति रुपैयाँले घर उठाउन थोरै सहयोग भयो ।
तपाईं पत्याउनुहुन्छ रु यो घर त्यतिबेला ६५ हजारमा ठडिएको हो । वास्तुशास्त्र हेराएरै घर बनाएको थिएँ ।

मेरो राशी

मेरो राशी कन्या हो । पछिल्लो समय ग्रहदशा हेराएको छैन । ग्रहशान्ति पनि गराएको छैन । ग्रह, नक्षत्रप्रति उति विश्वास पनि लाग्दैन । हिन्दु धर्मावलम्बीको घरमा गरिने पूजापाठ मेरोमा पनि हुन्छ । देब्रेहातमा गणेशको औंठी लगाएको छु । शुभ हुन्छ भनेकाले लगाएको हुँ । दुई–तीन वर्षअघि फुकालेर राखेको थिएँ, केही समयअघि सम्झेपछि लगाउन थालेको हुँ ।

मेरो सौन्दर्यचेत

कहिलेकाहीं कपालमा तेल लगाउँछु । ‘सेभिङ’ गरेपछि ‘आफ्टर सेभ’ प्रयोग गर्छु । पफ्र्युम प्रयोग गर्दिनँ ।

मेरो प्रेम

मैले दुई बिहे गरेको हुँ । पहिलोपटक बिहे गर्दा १४ वर्षको थिएँ । १४ वर्षमा प्रेम गर्ने कुरै भएन । त्यो उमेरमा बिहे गर्नु भनेको पुतली खेलेजस्तै त हो नि । जेठी श्रीमतीको निधन भएपछि दोस्रोपटक बिहे गर्नुपर्यो ।

मेरो सपना

मैले परिकल्पना गरेको नेपालको पहाडी भू–भाग हरियो हुनुपर्छ । पहाडका फाँटमा कृषिजन्य बालीनालीले भरिपूर्ण होस् । तराईमा सुनौला फूल फुलेका हुन् । मुलुकमा भएका सबै रूखको गणना गरेर राख्नुपर्छ । हामीले पाएका सम्पदाको सही सदुपयोग गर्न जान्नुपर्छ । पहाडी भू–भागका निश्चित जंगलमा कस्तूरी फार्म नै तयार गर्नुपर्छ ।

आफ्नो क्षेत्रको सबैभन्दा ठूलो मान–सम्मान भनेकै राष्ट्रकवि हो । त्यो पाएको छु । योभन्दा अरू लोभ छैन ।

 

मेरो मृत्यु

मानिस जन्मेपछि मर्नुपर्छ । मृत्यु भनेको विश्राम हो । विश्राम नगरी पुनर्जन्म हुँदैन । पहिले–पहिले मृत्युदेखि असाध्यै डर लाग्थ्यो । जेठी श्रीमतीको निधनपछि डर लाग्न छाड्यो । सयवर्षे जीवनयात्रामा जीवनबोध गरेको छु । जेठी श्रीमतीको निधन हुँदा आफ्नै मृत्यु भएकोजस्तो लाग्यो । सपना राम्रो देखेर व्युँझिने लोभ ममा पनि छ नि ।

केकी अधिकारीले आशमान वाइबालाई धोका दिँदा… (भिडियो)

केकी अधिकारीले आशमान वाइबालाई धोका दिँदा… (भिडियो)

वि.सं.२०८१ जेठ २३ बुधवार १२:०१

  काठमाडौं । बागमती प्रदेश चलचित्र सङ्घका अध्यक्ष आशमान वाइबाद्वारा...

आईआईएफटीद्वारा आयोजित ‘स्पेस एण्ड डिजाइन एक्स्पो २०२४’ सम्पन्न

आईआईएफटीद्वारा आयोजित ‘स्पेस एण्ड डिजाइन एक्स्पो २०२४’...

वि.सं.२०८१ जेठ १५ मंगलवार १६:१२

  काठमाडौं । आईआईएफटीद्वारा आयोजना गरिएको ‘स्पेस एण्ड डिजाइन एक्स्पो...

भिरु लामाको शब्दमा ‘यो जिन्दगी’ बोलको गीत सार्वजनिक

भिरु लामाको शब्दमा ‘यो जिन्दगी’ बोलको गीत...

वि.सं.२०८१ जेठ १२ शनिवार १७:३९

  काठमाडौं । गीतकार तथा समाजसेवी धर्मभिरु लामाको शब्दमा ‘यो...

श्रेजु वाग्लेको स्वरमा रहेको गीत ‘जय होस्’ सार्वजनिक

श्रेजु वाग्लेको स्वरमा रहेको गीत ‘जय होस्’...

वि.सं.२०८१ वैशाख ३१ सोमवार १०:१७

  काठमाडौं । ९ वर्षीया गायिका श्रेजु वाग्लेको स्वरमा रहेको...

गौतम बुद्ध म्युजिक एण्ड फिल्मस् अवार्ड-२०२४ को ग्राण्ड फिनाले सम्पन्न

गौतम बुद्ध म्युजिक एण्ड फिल्मस् अवार्ड-२०२४ को...

वि.सं.२०८१ वैशाख १० सोमवार २२:३१

  पहिलो संस्करणको गौतम बुद्ध म्युजिक एण्ड फिल्मस् अवार्ड-२०२४ को...

जो हेरे लाग्छ त्यही राम्री बोलको तामाङ सेलो गीत सार्वजनिक

जो हेरे लाग्छ त्यही राम्री बोलको तामाङ...

वि.सं.२०८० चैत २९ बिहीवार ०९:२७

काठमाडौं । जो हेरे लाग्छ त्यही राम्री बोलको तामाङ सेलो...