काठमाडौं । बिहानै उठेर मजुदुरी गरेर खाने त्यो मजदुरको पिडा कस्ले बुझ्ने छने । चैत्र महिना देखि आज सम्म बन्द खुलेको छैन, घरमा त्यो मजदुरको परिवार , सबै परिवार त्यही मान्छेमा निर्भर छन, काम गर्न जाने कतै ठाउँ छैन । त्यो मजदुरको छोरा छोरिले बुझेको छैन मेरो बुवाको अचेल काम चलेको छैन । तिनिहरुको भोकले भन्दैन कि लकडाउन छ कर्फ्यु छन्। पेटलाइ जसरी भए नि खाना चाहिन्छ । कति दिन सम्म त्यो मजदुरले ऋण निकालेर छोराछोरीलाई खुवाउने अब हरेक महिना कति माग्ने , काम चल्दैन अनि त्यो मजदुरले तिर्छ कसरी रु मजदुरले ठिक छ पैसा त माग्छ तर कहिले सम्मको भाका दिन्छ ।

एक महिना ,दुई महिना , छ महिना सकिन्छ । अब त्यो मजदुरले कतै मृत्युको बाटो रोज्ने त हैन । काम पाए नि भने जस्तो पारिश्रमिक पाउदैन धेरै बेरोजगार छन। गर्ने भए यतिमा गर नत्र ठिकै छ भन्ने जवाफ आउछन् । यसको समाधान के होलत कोरोना भन्दा खतरा त यो भोकमरी होला जस्तो छ ।

यो लकडाउनको विकल्प केहो काम गर्न पाउने बाताबरण छैन ।राहतको नामको सबै चिज ठुलाबडाहरुले नै बाडेर खाइसक्छन जहाँ पुग्नु पर्ने त्यता अलि (अलि मात्र पुगेको हुन्छ । ५ दिनको लागि खान पुग्ने गरि राहत बितरण गर्छन । अनि ६ महिना सम्म लकडाउन कर्फ्यु लगाइन्छ । यी निम्न बर्गिय मजदुरको बारेमा सोच्ने कस्ले रु
ठुलावडाले किन्न सक्ने ठाउँ ठुला( ठुला सपिङ मलहरु खुला छन अनि निम्न बर्गिए जाने ठाउँ त्यो पसल किन बन्द हुन्छ । यो देश  मजदुरहरुको हैन ।