चौधरी जी,
अघोषित हिन्दू राज्य भारतमा मुस्लिम हुनु कस्तो हुन्छ भनेर कहिल्यै सोच्नुभएको छरु लगातार अपमानित, अपमान र क्रूर हुनरु तिम्रो आत्मालाई राज्यले नाश गर्ने रु र कहिलेकाहीँ, तपाईंको घर पनि ?

हाम्रो आस्था र इतिहासदेखि लिएर हाम्रो खानपिन र लुगाफाटासम्म, आज भारतमा शासन गरिरहेका हिन्दू सर्वोच्चतावादीहरूले हाम्रो समुदायविरुद्धको अभियानमा केही पनि छोडेका छैनन्। नरेन्द्र मोदीको सरकारको आठ वर्षको दौडान, तिनीहरूले नियमित रूपमा हामीलाई निशाना बनाउने नयाँ तरिकाहरू खोजेर हाम्रो देशको धर्मनिरपेक्ष जगमा हान्ने काम गरेका छन्। गत महिना तिनीहरूले मेरो घरमा बुलडोजर ल्याए।

मेको अन्त्यमा, मोदीको सत्तारुढ भारतीय जनता पार्टी ९बीजेपी० को एक राष्ट्रिय प्रवक्ताले लाइभ टिभीमा पैगम्बर मुहम्मदको बारेमा अपमानजनक टिप्पणी गरे। भारत र त्यसभन्दा बाहिरका मुस्लिमहरू आक्रोशित थिए। त्यसको केही समयपछि, जुन १० मा भारतका केही भागहरूमा मुस्लिमहरूले शुक्रबारको नमाजपछि विरोध प्रदर्शन गरे। यस्तै एउटा विरोध मेरो सहर प्रयागराज ९पहिले इलाहाबाद० मा हिंसामा परिणत भएको थियो। एक द्रुत पुलिस क्र्याकडाउन पछि, मनमानी गिरफ्तारी र शहर भर मुस्लिमहरु को नजरबन्द को लागी।

मेरो परिवारले मेरो बुबा, एक समुदायका नेता र अधिकारकर्मीको मनमानी र गैरकानूनी नजरबन्दको साथ क्रूर राज्य शक्ति प्राप्त गर्ने अन्तमा भेट्टायो। हिरासतका सबै नियम उल्लङ्घन गर्दै प्रहरीले मेरी आमा र बहिनीलाई मध्यरातमा पक्राउ पुर्जी बिना नै हाम्रो घरबाट उठायो र ३५ घण्टाभन्दा बढी समयसम्म प्रहरी चौकीमा राख्यो।

त्यसपछि सहरका अधिकारी र प्रहरीले परिवारलाई जबरजस्ती घरबाट निकालिदिए ( मेरी आमा र बहिनीलाई यातना दिने र औपचारिक अभियोग लगाइने धम्की दिएर जुन ११ को रातमा हाम्रो गेटमा एक ब्याकडेटेड नोटिस थप्पड लगाए, जुन भवनको दाबी थियो। एक अवैध निर्माण र भोलिपल्ट भत्काइनेछ। हामीले सँधै सबै सान्दर्भिक करहरू तिरेका र हाम्रा सबै सम्पत्ति कागजातहरू क्रमबद्ध राखेपछि पनि घरलाई अचानक ूअवैधू भनियो। यस सरकारी कार्यको लागि ट्रिगर स्पष्ट रूपमा छिमेकीका तीन ूसम्मानित व्यक्तिहरूू द्वारा उजुरी थियो, जो संयोगवश, छिमेकीहरू मध्ये कसैले पनि पहिचान गर्न सक्दैनन्।

 

यसरी हाम्रो घर भारतमा ूबुलडोजर न्यायू भनेर चिनिने अहिलेको परिचित ढाँचाको हिस्सा बन्यो। यो यसरी काम गर्दछस् सरकारले मुस्लिमहरूलाई विरोध प्रदर्शनमा भाग लिने, त्यसपछि उनीहरूलाई हिंसाको लागि दोषी ठहराउने, र उनीहरूको घर ध्वस्त गर्ने जस्ता गम्भीर ूअपराधहरूूसँग जोड्छ। यस वर्षको सुरुमा, एक हिन्दू चाडको समयमा, तरवार बोकेका हिन्दू लडाकुहरूले धेरै शहरहरूमा मुस्लिम छिमेकहरूमा मार्च गरे, कहिलेकाहीं रमजानको समयमा मस्जिदहरू अगाडि लाउडस्पीकरहरूमा अश्लीलताहरू बाहिर निकाले, मुस्लिम घरहरू र व्यवसायहरूमा लक्षित आक्रमणहरू सुरु गर्नु अघि। त्यसपछि पनि, प्रहरीले अशान्तिको लागि मुस्लिमहरूलाई दोष लगाए, नाबालिगहरू सहित सयौं निर्दोष मुस्लिमहरूलाई गिरफ्तार गर्‍यो र उनीहरूको घर बुलडोजरले भत्कायो। निस्सन्देह, व्यक्तिहरू साँच्चै हिंसात्मक कार्यहरूमा संलग्न भएको फेला परे पनि निजी सम्पत्तिको यस्तो ध्वंसको लागि कुनै कानुनी प्रावधान छैन। तर केही फरक पर्दैनस सम्पूर्ण विचार भनेको हिन्दू राज्यमा मुस्लिमहरूलाई कुनै कानुनी संरक्षण छैन भनेर देखाउनु हो। हामी समान नागरिक होइनौं।

हाम्रो आफ्नै घर भत्किएदेखि नै मेरो बुबा जेलमा र टिभीमा हुनुहुन्छ। हाम्रा अनुहारहरू प्राइम(टाइम बहसहरूमा प्लास्टर गरिएका छन्, एन्करहरूले हाम्रो जीवन र सक्रियताका कथाहरू घुमाउँदै छन्, षड्यन्त्र सिद्धान्तहरू पेडिङ गर्दै छन्, हामीलाई ूराष्ट्रविरोधीू र ूजिहादीहरूू भनिरहेका छन्। मलाई ज्यान मार्ने र बलात्कार गर्ने धम्की आएको छ । अब जब म कस्तो देखिन्छु सबैलाई थाहा छ, म सार्वजनिक रूपमा बाहिर निस्किन डराउँछु। म कैदी जस्तै बाँचिरहेको छु।

मेरो विरुद्ध कुनै गिरफ्तारी वारेन्ट छैनस ती चीजहरूको अब कुनै आवश्यकता छैन। जेलमा रहेका मेरा अधिकांश सहकर्मी मुस्लिम विद्यार्थी कार्यकर्ताहरू कुनै उचित प्रक्रिया वा कागजी कार्यबिना गिरफ्तार गरियो। कहिलेकाहीं जब तिनीहरू बेपत्ता हुन्छन्, तिनीहरूका आमाबाबुलाई पनि थाहा हुँदैन कि उनीहरू हिन्दू चरमपन्थीहरूले गिरफ्तार गरेका छन् वा अपहरण गरेका छन् ( दुवै बीचको रेखा चाँडै धमिलो हुन्छ, जे होस्। मैले आफूलाई कैद गरेकी छु किनभने भारतकी एक युवती मुस्लिम महिलाको रूपमा — जहाँ अति(दक्षिण हिन्दूहरूले हामीलाई अनलाइन लिलामी गर्छन्—मैले आफ्नो र मेरो परिवारको सुरक्षा, अनलाइन र अफलाइन, मानसिक र शारीरिक सुनिश्चित गर्नुपर्दछ। ूविश्वको सबैभन्दा ठूलो लोकतन्त्रू मा मेरो लागि स्वतन्त्रता यस्तो देखिन्छ। र, म मुस्लिम हुनु बाहेक अन्य कुनै स्पष्ट कारणले यसरी बाँच्न बाध्य छु। नराम्रो, एक स्पष्टवक्ता मुस्लिम।

अराजकतामा भारतको उत्थान

भारत यहाँ कसरी आयो रु मैले कसरीरु बहुसंख्यकवादको यो अन्धविहीन खाडलमा भारतको द्रुत उत्थानको भोवरमा मेरो परिवारले कसरी पाए ?
मैले मध्यम वर्गीय हुर्काएको थिएँ। मेरो बुबा, मेरो अब्बु, एक व्यापारी र एक कार्यकर्ता हुनुहुन्थ्यो। आफ्नो सीमित बजेटको बाबजुद, मेरी आमा, अब्बु र अम्मीले मलाई र मेरा चार दाजुभाइलाई सहरको उत्कृष्ट विद्यालयमा पठाउनुभयो र हामीलाई अत्यन्तै आत्मनिर्भर, ईश्वरको डर, सामाजिक जिम्मेवारी र नागरिक विचारधाराको रूपमा हुर्काउनुभयो।तिनीहरूसँग हुनु हुँदैन। हाम्रो समावेशी संविधानले ग्यारेन्टी गरेको समान नागरिकताका लागि योग्य छैनन् भन्ने विश्वास गर्ने मानिसहरूमा हिन्दू सर्वोच्चतावादीहरूले कदर गर्ने गुणहरू ती होइनन्। हामीले हाम्रो धार्मिक पहिचानको दाबी गर्ने होइन। यदि हामी गर्छौं भने हामीलाई ूकट्टरपन्थीू, वा ूजिहादीू भनिन्छ। हामी देख्न वा सुन्नको लागि होइनौं, किनभने तिनीहरूका लागि हाम्रो अस्तित्व अपराध हो।

द्दण्ज्ञठ मा, जब म अलीगढ मुस्लिम विश्वविद्यालयमा पढ्दै थिए, अजय सिंह बिष्ट उत्तर प्रदेशको मुख्यमन्त्री भए, मसँग सम्बन्धित उत्तरी भारतीय राज्य। यो भारतको सबैभन्दा ठूलो र राजनैतिक रूपमा महत्त्वपूर्ण राज्य हो, लगभग द्दद्धछ मिलियन जनसंख्या भएको — ब्राजिलको भन्दा बढी — जसको पाँचौं भाग मुस्लिमहरू छन्। हिन्दू सर्वोच्चताको अधिक कट्टरपन्थी शाखाको प्रतिनिधित्व गर्ने एक भिक्षु प्रमुख, बिष्ट ९सामान्यतया योगी आदित्यनाथको उनको भिक्षु नामले चिनिन्छ० मुस्लिमहरू विरुद्धको घृणापूर्ण भाषण र नीतिहरूको लागि कुख्यात छन्।

बिष्ट सत्तामा आएपछि मेरो जीवन परिवर्तन हुन लागेको थियो । चरमपन्थी हिन्दू राजनीतिले गति लिएपछि राज्यको सामाजिक वातावरण बिग्रन थाल्यो। राजनीतिमा सीमान्तकृत मुस्लिमहरू सांस्कृतिक रूपमा लोप हुन थाले। मुस्लिम भाषाको ठाउँको नाम परिवर्तन हुन थाल्यो । मेरो सहरको नाम मुगलकालीन इलाहाबादबाट बदलेर प्रयागराज राखियो।

म अहिले हाम्रो समुदायले सामना गरेको अस्तित्वको खतराको बारेमा थप सचेत भएँ र यो अन्यायको सामना गर्न चाहन्छु। म विद्यार्थी संघको चुनाव लडेँ र अध्यक्ष निर्वाचित भएँ, मञ्च प्रयोग गरेर बिष्टको घृणा फैलाउने र भारतभर मुस्लिमहरूमाथि बढ्दो खतराको विरुद्धमा बोल्न। मैले सामना गरेको कुरूप दक्षिणपन्थी प्रतिशोधले मात्र मलाई पछाडि धकेल्न थप दृढ बनायो। एक विद्यार्थी नेताको हैसियतमा, मलाई पितृसत्ता ग्रहण गर्ने ूस्वतन्त्र सोचू, ूआधुनिकू मुस्लिम महिला भनिन्थ्यो। तर सबैजनाले पहिचानलाई बेवास्ता गर्न रोजे जुन मैले वास्तवमा सबैभन्दा बढी जोड दिन खोजिरहेको थिएँस् एक भारतीय मुस्लिमको। मैले आफूलाई मन नपर्ने वा मैले प्रतिनिधित्व गरेको स्टिरियोटाइप गरिएको ठाउँहरूमा मुस्लिम महिलाको रूपमा आफ्नो उपस्थिति पुष्टि गर्न हिजाब लगाउन थालें।

मेरो सक्रियताले मलाई मुस्लिमहरू विरुद्ध भेदभाव गर्ने नयाँ नागरिकता कानूनको बिरूद्ध २०१९ मा भएको राष्ट्रव्यापी विरोध प्रदर्शनमा डोर्याएको थियो। धेरै मुस्लिम विद्यार्थी नेताहरू जस्तै, मैले भारतमा घृणाको प्रमुख भेक्टरहरू निर्लज्ज पक्षपाती टेलिभिजन च्यानलहरूबाट मिडिया ट्रायलको सामना गरें। तिनीहरूले मेरो भाषणलाई गलत ढंगले प्रस्तुत गरे र मलाई पृथकतावादीको संज्ञा दिए।
मेरा धेरै साथीहरूलाई गिरफ्तार गरियो र विरोध प्रदर्शन रोक्न राष्ट्रिय राजधानीमा आयोजित र राज्य प्रायोजित पोग्रोमहरूमा मुस्लिमहरू मारिए। मुस्लिमहरूले गरेको अहिंसात्मक नागरिक अधिकारको विरोधमा हिंसाको जवाफ दिँदै, राज्यले हाम्रो लागि स्पष्ट सन्देश दिएको थियोस् संवैधानिक अधिकारको प्रयोगले पनि हाम्रो सीमाना नाघेको छस मुस्लिमहरुको कुनै अधिकार छैन ।

महामारी फैलिएपछि आन्दोलन स्थगित गरियो। हाम्रो ९अहिले भत्किएको० घर खाना वितरण केन्द्र बन्यो, जहाँ हामीले २०२० मा कोविड लकडाउनको बेला भोकै मर्ने मानिसहरूलाई मासिक राशन दियौं। घृणा वितरण गर्ने व्यवसायमा उत्तिकै कठिन काम थियोस् अब मुस्लिमहरूलाई दोष लगाउँदै भारतमा भाइरसको फैलावट। सरकारले जवाफदेहिताबाट बच्नको लागि समुदायलाई बलिको बोका बनायो, किनकि हामी विरुद्धको घृणाले सबै तर्कसंगततालाई पराजित गर्छ।

र त्यसोभए, यो भएको छस् हरेक बितेको हप्ता मुस्लिमहरूमाथि आक्रमणको नयाँ सीमा, हिन्दू सर्वोच्चतावादी प्लेबुकमा नयाँ चाल, नयाँ आक्रोश, नयाँ डर। यस वर्षको रमजान यसरी समुदायलाई बिस्तारै खपत हुने विषाक्तताबाट आनन्दित रूपमा परिचित ब्रेक जस्तो महसुस भयो, तर यो टिक्नको लागि धेरै राम्रो थियो। हिंसात्मक हिन्दू जुलुसहरू सुरु भयो, जसले थप हिंसा, क्र्याकडाउन र मुस्लिम घरहरू र प्रतिष्ठानहरूको स्वेच्छाचारी ध्वस्त भयो। कहिलेकाहीँ अब्बुलाई निद्रामा समस्या हुन्थ्यो, घृणाको बढ्दो लहरको विरुद्धमा असहाय महसुस गर्नुहुन्थ्यो। न्यायपालिका र प्रहरीमा उजुरी र उजुरीहरू दाखिल गर्ने ( आफूलाई राम्ररी थाहा भएको तरिकामा उनले लडाइँ जारी राखे।

बीजेपीका प्रवक्ताहरूद्वारा पैगम्बर मुहम्मदको बारेमा कुरूप टिप्पणीहरू पछि, उनले फेसबुकमा रचनात्मक रूपमा क्रोधलाई च्यानल गर्न र समुदायको लागि प्रार्थना गर्न अपील गरे। जुन ज्ञण् मा शुक्रवारको प्रार्थना पछि विरोध प्रदर्शनहरू भए पनि। थप क्र्याकडाउनहरू। थप विध्वंस। केवल, यस पटक ूबुलडोजर न्यायू शाब्दिक रूपमा हाम्रो घरमा आयो। तिनीहरूले हाम्रो घर भत्काए र प्रत्यक्ष प्रसारण गरे। सत्तारुढ बीजेपीका मिडिया सहयोगीहरूले मुस्लिमहरूलाई सामूहिक सजायको यो पछिल्लो शोमा खुसी व्यक्त गरे।

प्रहरी हिरासतमा रहेका अब्बुलाई के भइरहेको छ भन्ने थाहा नभएपछि, राज्यका निकायहरू कत्तिको सम्झौतामा छन् भन्ने थाहा हुँदाहुँदै पनि हामीसँग लड्ने कानुनी लडाइँको तयारी गर्दै, र मलाई फेरि कहिल्यै राम्रो निन्द्रा आउँछ कि भनेर नबुझ्दा दिनहरू धमिलो हुँदै गए। दण्डित गर्दै आएको छ । यो अवस्था ( निर्दोषता प्रमाणित गर्नु, चिन्ताको, जोखिमको, पीडाको ( आफैंमा सजाय हो। मोदीको भारतमा मुस्लिम भएको कारण। के संसारलाई थाहा छ हामी कसरी बाँचिरहेका छौंरु के यसले वास्ता गर्छ ?